شبکه انديشمندان قم

    155رکورد در مدت زمان 0.015ثانیه
    عبارت مورد جستجو :
    «تمدن» در تلقی بیشتر فرهنگ شناسان و تمدن پژوهان، هیئتی تالیفی و نظامی جامع است که همه خرده نظام های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، ارتباطی و تکنولوژیکی مشترک میان مجموعه ای از جوامع دارای خویشاوندی معنایی، نمادین و قرابت اقلیمی و جغرافیایی را در بر می گیرد. تمدن تبلور عینی فرهنگ به عنوان مجموعه فرآورده های معنوی، فکری، تجربی و مهارتی مردم یک جامعه در فرآیند حیات اجتماعی شان است که در قالب هزاران مولفه خرد و کلان نمود می یابد. سوال از خاستگاه و عوامل مادی و معنوی موثر در ایجاد، بالندگی، تثبیت و بقای یک هویت تمدنی از برجسته ترین سوال های مطرح در حوزه مطالعات تمدنی است. این نوشتار با الهام از آثار جامعه شناختی، مردم شناختی و فلسفه تاریخی، خاستگاه و دلایل ایجاد و بقای تمدن را به صورت نظری، بررسی و با ارجاع به منابع اسلامی، بنیادهای معنوی موثر در شکل گیری و استمرار تمدن موعود مهدوی را در آینده جهان تحلیل می کند. بر این اساس، هدف این مطالعه، بررسی نقش عوامل غیر مادی در رویش و بالندگی تمدن های دارای هویت تاریخی عموما و تمدن آینده اسلامی به صورت خاص است. روش پژوهش در بخش بررسی متون و منابع، اسنادی و در بخش اثبات و تبیین مدعا، تحلیلی، تعلیلی و تبیینی است.
    رویکرد جامعه شناختی به حقوق یا نظام حقوقی به عنوان یک موجودیت اعتباری ومدون، خود را در شکل گیری رشته ای به نام «جامعه شناسی» حقوق متبلور ساخته است(رشته ای که در جامعه ما چندان که باید قدر و اعتبار ندارد). نگاه جامعه شناس به حقوق، نگاهی بیرونی و نگاه حقوق دان بما هو حقوق دان، نگاهی درونی است. وظیفه جامعه شناسی حقوق بررسی تعاملات مختلف جامعه با نظام ها، دکترینها و گفتمانهای حقوقی است/ یا بررسی نحوه تعامل میان نظام حقوقی به عنوان یک نهاد اجتماعی با سایر نهادها(مثل خانواده، آموزش و پرورش، سیاست، اقتصاد، و...)
    سبک زندگی درتلقی غالب، مجموعه نسبتا نظام مندی از کنش های مرجح ذهنی و عینی است که فرد(هرعضو جامعه) به اقتضای تیپ روانی، نظام تربیتی، سرمایه فرهنگی و اجتماعی، خودپنداره، منش، علایق و سلایق، نیازها و انتظارات و نیز با عطف توجه به ظرفیت ها، اقتضائات، فرصت ها و محدودیت های فرهنگی اجتماعی جامعه مسکون خود انتخاب کرده و ترجیح می دهد.
    اصطلاح خاص جامعه شناسی، چه تمایزی با دیگر رویکردهای رایج به مطالعه امر اجتماعی نظیر علم عمران، حکمت عملی، تبارشناسی، دیرینه شناسی، مطالعات فرهنگی و نظایر آن دارد؟
    دو فریضه امربه معروف و نهی از منکر برغم پشتوانه نظری قوی، ضرورت ساختاری، جایگاه برجسته در منابع و آموزه های دینی، موقعیت کانونی در قانون اساسی کشور(اصل هشتم)، مطالبه توده ای مومنان، اهتمام برخی سازمانهای دولتی و غیر دولتی(مردم نهاد)، تاکنون جز در بخش منکرات، آنهم تنها در برخورد با برخی از مصادیق انحراف همچون بدحجابی و صرفا توسط برخی سازمانهای دولتی ووابسته به دولت همچون گشت ارشاد و نیروی انتظامی جامعه عمل به خود نپوشیده است....
    - طبق تلقی غالب فرهنگ شناسان، فرهنگ روحی است که درهمه ابعاد و لایه های هستی فردی واجتماعی اعضای جامعه و ساختارهای، نهادها و روابط اجتماعی دمیده شده است؛ رودخانه ای است که همه عالم انسانی در آن غوطه ور است، فضایی است که جامعه در همه سطوح خرد و کلان در آن تنفس می کند....
    سرگرمی، تفریح و فراغت، به عنوان نوعی اشتغال غیرالزامی، انتخابی، غیرانتفاعی، دارای کارکرد فرح-بخشی، تنوع زایی و نشاط آفرینی، بخشی از اشتغالات معمول و تا حدی گریزناپذیر بشر است. پرسشی که محرک نگارنده در تدوین این نوشتار است، این است که اسلام در مقام دین زندگی، در خصوص این سنخ فعالیت ها که در عصر و زمان حاضر به علل و دلایلی، رونق و رواج روزافزونی یافته، چه موضع ارزشی و هنجاری گرفته است. واکاوی مفاهیم و کلیدواژه های رایج در منابع دینی و مشخصاً قرآن کریم- که غالب مفسران در موضع گیری های فقهی و اخلاقی موافق و مخالف خود، بدان استناد جسته اند- مقدمة نیل به این مقصود خواهد بود. روش این مطالعه، اکتشافی است، و غور و تأمل در آرای لغت شناسانه و تفسیری و تحلیل محتوای منابع مکتوب منتخب، راه وصول به این مقصود خواهد بود. نتیجة حاصل از این سلوک پژوهشی این است که لهو و لعب، دو واژة پربسامد در متون دینی از جمله قرآن کریم، اگرچه به لحاظ گسترة مفهومی مطلق سرگرمی ها و اشتغالات تفننی را پوشش می دهد، تنها بربخشی از این مجموعه قابل اطلاق است که به دلیل اشتمال بر ملاکات خاص فقهی، حرام و ممنوع شمرده شده اند و بقیه در اصل کلی جواز و اباحه داخل اند. رویکرد غالب بحث، واژه شناسانه و ترمینولوژیک است و ورود به مباحث فقهی و تفسیری، عمدتاً استطرادی است. کلیدواژگان لهو؛ لعب؛ لغو؛ عبث؛ غفلت؛ سرگرمی؛ تفریح
    تردیدی نیست که الگوی پوشش و کیفیت لباس در هر جامعه ، بیش از آن که تابع شرایط اقلیمی، موقعیت تمدنی، وضعیت اقتصادی، موقعیت سنی، جنسی و شغلی، تمایلات شخصی و اذواق زیباشناختی افراد باشد؛ قویا تابع نظام باورها، ارزش ها، نگرشها، هنجارها، الگوها، آداب ورسوم وسلایق و ترجیحات جمعی موجود در جامعه و در یک کلام نظام معنایی و گفتمان غالب فرهنگی است....
    زیارت حرم حسینی(ع) در روز اربعین به صورت جمعی و کاروانی سنتی دیرپا در میان شیعیان بویژه شیعیان عراق و مناطق همجواراست. به استثنای برخی مقاطع تاریخی که دشمنان اهل بیت(ع) شیعیان را از این فیض عظیم محروم می کرده اند، تقریبا در همه ادوارتاریخی، شیعیان بسته به شرایط، کم و بیش به رعایت این سنت حسنه اهتمام ورزیده اند.
    • تعداد رکوردها : 155